beter af bij burn-out zonder psycholoog?

Beter af zonder psycholoog bij burn-out?

In Colombia ben je wel gek als je naar een psycholoog gaat als je er doorheen zit. Daar is het: even gas terugnemen, kijken of je lichamelijk niets mankeert, en dan weer als vanouds ertegenaan. Werkt dat?

Ik ben met mijn dochter in Colombia en Andrés is onze gids vandaag. Nummer 1 private touroperator in Medellín. En dat al vanaf 2012. Stipt op tijd is hij bij ons Airbnb-adres om vandaar naar de koffieplantages te gaan. George Clooney-type, sportief, kortgeknipt grijs haar, met een wat pokdalige huid. Spreekt perfect Engels, en dat valt op hier. Eigenlijk zou een collega van hem ons ophalen. Maar die is in een roestige spijker getrapt en ligt met koorts in het ziekenhuis. Andrés moet na onze trip zelf ook naar het ziekenhuis om zijn rechteroog te laten onderzoeken op glaucoom (verhoogde oogdruk). Geen tijd te verliezen dus.

Na zijn studie bedrijfskunde werkte Andrés als IT-specialist op een cruiseschip. Hij kreeg een kind bij een vrouw met wie hij verder niks had, erkende het kind, maar bleef varen. Na de hele wereld gezien te hebben besloot hij dat er niets ging boven Colombia en begon een tourbedrijf in Medellín. Vanaf het begin wilden ze kwaliteit leveren en deden er alles aan om een hoge ranking te krijgen bij sites als TripAdvisor. Dat is gelukt. Het is hard werken. Nu helemaal, nu twee van de vier werknemers ziek zijn.

Tijdens de trip vertelt Andrés uitvoerig over het vredesverdrag dat president Santos sloot met de FARC. Santos kreeg daarvoor in december 2016 de Nobelprijs voor de Vrede. Ten onrechte, volgens Andrés. De deal was in elkaar geflanst en het was terecht dat de bevolking tegen stemde. Dat de deal er later toch kwam, kwam doordat Santos de parlementsleden had omgekocht, en aandelen heeft in een belangrijk deel van de media. En wat zie je nu? Dat allerlei gangsterbendes zeggen vrede te willen sluiten in ruil voor land en geld. En ondertussen zitten er nog meer dan vierhonderd mensen vast die door de FARC zijn ontvoerd.

Andrés wijst op een bord waarop staat dat de weg waar we op rijden compleet is gerenoveerd. Hoezo compleet, schampt André. Het gaat maar om een paar kilometer. De snelweg die was gepland is er nooit gekomen. Ondertussen roffelt de overheid op de borst omdat de klus is geklaard.

Cynisme

Ik vraag me af of Andrés’ cynisme wijst op een sluimerende burn-out. Maar ik vind het niet iets om nu over te beginnen. Het is een sympathieke man. Zijn verontwaardiging over de touroperators die Pablo Escobartours organiseren, begrijp ik. De toeristen wordt van alles op de mouw gespeld, zegt hij. Wie weet nu echt op welk dak Pablo Escobar is neergeschoten? Alles is al lang hersteld en verbouwd. Nee, liever zit hij met zijn handen over elkaar dan geld verdienen aan een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Hij wil de schoonheid van het land laten zien. Dat doet hij ook. Hij wijst op de kleurige vlinders en vogels en op de goud bloesemende bomen. Hij laat ons ruiken aan de bloeiende koffieplant en legt enthousiast uit hoe de Colombiaanse koffie tot stand komt.

In een dorp onderweg willen we uitstappen. Vijf minuten dan, zegt hij. Vanwaar die haast? De tour behelsde toch ook een dorpswandeling? Als we weer bij de auto staan, staat Andrés druk te bellen. Hij wil weten wat we straks willen eten, dan kunnen ze dat vast klaar maken in het restaurant. Zo verliezen we zo min mogelijk tijd.

Tijdens onze snelle hap waag ik het erop om over burn-out te beginnen. Komt dat voor in Colombia, wil ik weten. Ja, zijn vriendin kent misschien wel iemand die zoiets heeft. Maar daarvoor naar een psycholoog gaan, zoals ik suggereer, nee, dat doet niemand. Je bent toch niet gek als je hard werkt en daar moe van wordt?

Dan vertelt hij dat hij vier jaar geleden zoiets als een burn-out had. De zaak groeide hard en hij had een lieve vriendin. Alles zou dus goed moeten gaan. Maar dat ging het niet. Hij kreeg hij last van duizeligheid, hoofdpijn, kortademigheid, druk op de borst en voelde hij zich steeds vaker uitgeput en somber. Hij was net een zombie, er kwam weinig uit zijn handen.

Hij ging naar de dokter en fysiek bleek er niets aan de hand. Een enorme opluchting. Zijn vriendin nam wat taken over en hij herstelde snel. Dus waarom zou je naar een psycholoog gaan? Als er lichamelijk niets aan de hand is en je doet even een tijdje rustig aan, dan komt het allemaal toch weer goed?

Zou het? Stellen wij ons in Nederland aan door er zo’n big deal van te maken? Het zit wat ingewikkelder, denk ik. In Colombia betekent naar de psycholoog gaan dat je in psychoanalyse gaat. Ik kan me voorstellen dat je daar niet op zit te wachten als je burn-outachtige verschijnselen hebt. Dan wil je niet terug naar het verleden, maar vooral weten wat je nu moet doen. Dat doen Nederlandse psychologen meer dan hun Colombiaanse collega’s, zeker als ze burn-out behandelen. Ze zoeken naar oplossingen voor concrete problemen. Burn-out is bij ons nu een wel omschreven geheel van verschijnselen dat goed is te behandelen door te kijken naar een mix van fysieke en psychische maatregelen die er vaak toe leidt dat iemand zijn levensstijl verandert. De kans om opnieuw burn-out te raken is dan veel kleiner.

Als ik dat uitleg aan Andrés is het even stil. Zou ik dan mijn levensstijl moeten veranderen? En na weer een tijdje zegt hij: eigenlijk doe ik dat al. Dan vertelt hij over zijn nieuwe plannen om een huis te bouwen in Jardin en zich te richten op bed and breakfast en paardrijtours. Dat is minder hectisch. Ik ben dus eigenlijk mijn eigen psycholoog, besluit Andrés. Het is waar. Als je het zo bekijkt, heb je inderdaad geen psycholoog meer nodig.

 

Vorig bericht
Hoe behandel je een Duracellkonijn met EMDR?
Volgend bericht
Je vissenbrein de baas. Voorkom burn-out   

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu