Corona vervroegt midlifecrisis millennial

Thema: Tot hier en niet verder

Een midlifecrisis dat was iets voor na je veertigste. Die tijd is voorbij. De mokervraag – is dit alles wat het leven heeft te bieden? – dient zich nu vaak al aan voor het dertigste levensjaar. Corona heeft dat proces bij sommigen nog eens versneld: verplicht thuiswerken, geen flitsend carrièreperspectief, en niemand om je te bewonderen. Zeker voor de millennial is dat een hard gelag. Hoe zorg je er dan voor dat je, ondanks alles, sterker uit de crisis komt?

Alan (39) werkt als internationaal salesmanager bij een techbedrijf. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen van onder de vier. Het gezin is net verhuisd van de stad naar een woning van ruim een miljoen in een buitengebied. Alan zat voor zijn werk nu eens een paar dagen in Tel Aviv, dan weer in Warschau, Madrid of Berlijn. Met lange vrolijke nachten na gesloten deals. Alan is ook een fanatieke sportschoolbezoeker en een vader die graag met zijn kinderen op pad gaat. Dat staat nu allemaal op een laag pitje.

Dat vond hij eerst wel prettig: meer tijd voor kinderen, klussen in huis, en tijd om een boek uit te lezen. Maar nu ziet hij sterretjes als hij naar het televisiescherm kijkt, hij slaapt slechter, maakt sneller ruzie, en piekert steeds vaker. Hij is gezond, heeft lieve kinderen, een mooi huis, en een inkomen dat maar blijft groeien. En toch, dat huisje-boompje-beestje voldoet gewoon niet. Er moet meer uit het leven te halen zijn.

Alan weet van zichzelf dat hij mensen snel doorziet en ze makkelijk mee weet te krijgen voor zijn plannen. Daar moet toch meer mee te doen zijn, dan alleen maar mooie bonussen opstrijken. Hij zou ook een goeie coach kunnen zijn. Kan hij daar niet wat mee? Maar ja, daar moet je weer opleidingen voor volgen. Kan aardig zijn, maar dan? Hoe weet je zeker dat je dan een goed lopende praktijk hebt? En alleen maar coachen, dat is ook niet alles. Hij moet het blijven combineren met zijn sales werk.

Hoe doortastend hij anders ook is. Nu komt hij er niet uit. Hij heeft te veel tijd om na te denken over toekomstig succes. Hij voelt zich steeds onzekerder. Welke kant moet hij op met zijn leven?

Een goede vriend van hem pusht hem al langer om contact op te nemen met een medium. Daar was hij altijd huiverig voor, maar misschien is het nu wel het moment. Hij belt haar op en spreekt haar ongemerkt anderhalf uur. Hij is compleet verbluft na het gesprek. De dagen erna vertelt hij wie het maar horen wil zijn verhaal. Over wat het medium wel niet allemaal van hem wist, en wat zij vertelde over zijn overleden opa van moeders kant, en wijlen grootmoeder van vaderskant. Hoe ze vroeger waren en hoe ze nu nog die over hem waakten. En ja er stond een grote verandering op til in april van volgend jaar.

Verbijsterend vond Alan het. Enerzijds versterkte het zijn zelfvertrouwen, maar tegelijkertijd verhevigde het zijn crisis: wat stond hem nu te doen? Hij ging alleen maar meer piekeren. Waar kon hij houvast vinden voor de beslissingen over zijn leven?

Zijn belangrijkste baken voor succes was tot nog toe zijn werk. Maar wat kon dat werk nog anders brengen dan meer geld en misschien een nog groter huis?

Met kerst zag Alan de Pixar/Disney animatiefilm Soul, waarin muziekleraar Joe Gardner plotseling de kans van zijn leven krijgt door op te mogen treden in een beroemde New Yorkse Half Note Jazzclub. Voor het zover is valt hij in een straatput en belandt in het ‘hiervoormaals’ waar hij wordt geconfronteerd met vragen als: wat is de zin van mijn bestaan? Waar leidt het allemaal toe? De antwoorden daarop blijven uit, en ondertussen doet hij er alles aan om toch nog dat grote optreden te volbrengen. Uiteindelijk komt dat ervan. Het wordt een daverend succes, het publiek gaat uit zijn dak. Joe heeft het hoogste bereikt van wat hij zich kon voorstellen. Na het optreden staat hij met de door hem bewonderde saxofoniste Dorothea Willams op de stoep voor de Jazzclub. ‘Wanneer gaan we weer optreden?’ vraagt Joe. ‘Vanaf nu bijna iedere avond’, antwoordt Dorothea. Joe reageert vol ongeloof. Echt? Wat saai! Zijn er geen leukere dingen?

Vlak voordat ze in een taxi stapt vertelt Dorothe hem het volgende: ‘Ik hoorde dit verhaal over een vis. Hij zwemt naar een oudere vis en zegt: “Ik probeer iets te vinden dat ze de oceaan noemen.” “De oceaan?” zegt de oudere vis, “daar zit je nu in.” “Dit”, zegt de jonge vis, “dit is water. Wat ik wil is de oceaan! “’

Dat verhaal komt nog harder bij Alan dan de woorden van het medium. De boodschap is zo simpel: alles wat het leven heeft te brengen is het leven zelf. De zon die opkomt, het blad dat van de boom valt, de kinderen die op je schoot springen, en ja ook het geworstel van de millennial met de zin van zijn bestaan. En zo heeft de lockdown Alan nog voor het nieuwe jaar uit zijn crisis getild.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dit is een verplicht veld
Dit is een verplicht veld
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu