Lachen om je angstbeelden

In coronatijd schreef ik een column over het loslaten van angst en boosheid. Zelf gebruik ik daarvoor vaak de Rationeel Emotieve Therapie (RET). Een collega, die ik vroeg naar wat zij doet, vertelde me over een methode uit de Acceptance and Commitment Therapie (ACT) die ze vaak toepast. Dat gaat zo: focus je op wat het moeilijk maakt je angst los te laten, bepaal waar je dat voelt in je lichaam, en welke vorm het aanneemt. Verwelkom het gevoel, leg je ene hand op de plek waar je het voelt en de andere op je hart. Stel je voor hoe een ander je zou troosten. Wat zou die tegen je zeggen? Ga dan na wat belangrijk voor je is en richt je daarop.

Op de dag dat ik die column schreef, lag ook het eerste exemplaar van mijn nieuwe boek in de brievenbus: Hoe swipe je een trauma weg? Over snelle traumatherapieën zoals Flash, EMDR 2.0 en Hat. Dat is natuurlijk een mooi moment als je je nieuwe boek voor het eerst in handen hebt. Maar dit keer voelde ik vooral angst.

In het boek staat ook een hoofdstuk over VSDT. De bedenkers van deze methode, het echtpaar Nik & Eva Speakman, had ik graag geïnterviewd. Als reactie op mijn verzoek kreeg ik een mail waarin zij dreigden met juridische stappen als ik over VSDT zou schrijven of het zou toepassen. Er berust immers een patent op VSDT. En, o ja, of ik ook de namen wilde doorgeven van collega’s die deze methode mogelijk toepassen. Dan konden de juristen van de Speakmans daar ook actie tegen ondernemen.

Pff. Dat hakte er wel even in. Van dat patent begreep ik. Ik heb me in dat hoofdstuk dan ook aan de regels gehouden, en alleen geciteerd uit het gepubliceerde wetenschappelijke artikel van Suzy Matthijssen en Ad de Jongh. De manier waarop ik zelf werk, heb ik de Woosh-techniek genoemd. Die baseer ik op de SWISH-methode van Neurolinguïstisch programmeren (NLP), waar ook VSDT op is gebaseerd.

In de tijd na mijn vergeefse verzoek voor een interview met de Speakmans werd ik regelmatig gebeld door onbekenden die me vroegen of ik bij hen VSDT wilde toepassen. Dat maakte me achterdochtig. Ik hield alles af. Ik dacht dat de Speakmans me wilden betrappen op het illegaal toepassen van VSDT. Waarschijnlijk onterecht. Later bleek dat mensen bij de VEN informeerden naar VSDT en dan naar mij werden doorverwezen.

Even voelde ik opluchting. Tot de uitgever me de mail van Ben Speakman – de manager van het echtpaar – doorstuurde waarin hij vraagt om een Engelse vertaling van passages over VSDT en Woosh-techniek, zegt dat ik gevaarlijk bezig ben, en weer dreigt met advocaten.

Ik ging er slecht van slapen, werd prikkelbaar en angstig en dacht aan de ACT-methode van mijn collega. Die moest ik maar eens op mijzelf toepassen. Wat maakte me zo angstig? De dreiging! Waar voelde ik dat? In mijn hart! Hoe? Als een zilveren kogel die er dwars doorheen schoot!

Ik stond stil bij dat beeld en schoot in de lach. Eindelijk oog in oog met Nik Speakman. Niet als iemand die ik een paar vragen mocht stellen, maar als moordenaar. Hoe gek kun je het maken? Het lachen voelde als een bevrijding. Yes, dacht ik. Prima methode: vraag iemand die angstig is om het meest krankzinnige te bedenken wat er zou kunnen gebeuren. Ben benieuwd of dat ook zo bij anderen zo relativerend werkt. We zullen zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu