Je vakantie al googelend voorbereiden en tijdens je vakantie je mail bijhouden en foto’s delen. Leuk om te doen. Maar voortdurend online zijn, kan je ook de ervaring ontnemen dat je even ergens anders bent. Wat is dan het ideale wifi-dieet op reis?

Vlak voor een vakantie van drie weken in Nicaragua kreeg ik het advies van een cliënt om offline te gaan. Maar ik heb geen zin in zo’n berg mail achteraf, was mijn verweer. “Ach wat”, relativeerde ze, “daar ben je in een dag doorheen.” Ik gaf haar gelijk en besloot m’n i-Phone thuis te laten en alleen m’n tablet en e-reader mee te nemen.

In een twaalfpersoons vliegtuig dat je in een kwartier van het eiland Ometepe in Nicaragua naar de riviermonding van de Rio San Juan brengt, spreek ik de Canadese politieagente Kimberley. Ze reist samen met drie vriendinnen. Ze is midden dertig en zo gespierd dat haar vriendinnen haar tot bodyguard van de groep hebben benoemd. Ze haalt een klein boekje uit haar tas. “Dit is alles wat we gebruiken voor de planning van de reis”, zegt ze. We gebruiken geen internet, en nergens wifi. We willen niet van tevoren al weten wat we te zien krijgen.”

Ze heeft veel gereisd. Met haar man, met vriendinnen of in haar eentje. Voorheen bereidde ze haar vakantie altijd goed voor. Ze las beschrijvingen van de plaatsen die ze wilde bezoeken, bekeek YouTube video’s, vergeleek ratings van hotels, en stippelde routes uit op Google maps. Als ze ergens kwam, had ze het gevoel dat ze er al was geweest. Dat wilden zij, en haar vriendinnen deze reis anders doen. Geen Lonely Planet gids, en geen Wifi en verder niet online.

Gemasseerd

Ze had genoten op Ometepe. Bij toeval waren ze in een hostel terecht gekomen, waar al het eten organisch was, de meest fantastische cacao werd geproduceerd, yoga werd gegeven en ze allemaal zijn gemasseerd. Door de verrassing was de beleving extra intens en waardevol.

Had ik het ook zo moeten doen? Niet alles van tevoren bespreken en niet overal op zoek naar wifi?

Even daarvoor had ik In de wachtruimte van het vliegveld een Deense vroedvrouw (67) gesproken die had gewerkt voor een NGO en cursussen had ontwikkeld voor de vroedvrouwen in Nicaragua. Ze liet me op haar tablet haar reis zien en was verbaasd dat ik geen e-boekversie van de Lonely Planet had gedownload. Ik voelde me ouderwets naast haar met m’n papieren versie uit 2014. Die liet overigens wel ruimte voor verrassingen, want er was in de afgelopen paar jaar heel wat nieuws bij gekomen.

Even later op mijn reis zie ik drie jonge vrouwen in kleurige hangmatten op een prachtige plek onder de palmbomen aan een brede rivier. Alle drie kijken ze onafgebroken op hun mobieltje. Onmiddellijk krijg ik veel sympathie voor het Kimberley-recept: blijf offline en stel je open voor wat zich voordoet. Maar als ik dan langs een parkje loop, doe ik wat alle Nicaraguanen doen: onmiddellijk gebruik maken van de gratis wifi die je in alle Nicaraguaanse parken vindt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu